Skip links

Column

Buiten Gewoon Fietsvriendelijk

Laat die kleuter fietsen

Een aantal keer per week draaf ik achter mijn kind aan naar de basisschool. Ze is vijf jaar en ik probeer haar te leren hoe ze zich op haar fietsje door het verkeer beweegt. Dat gaat aardig. Het moeilijkste is haar nieuwsgierige karakter in te tomen. Het begint steevast met een strijd om de helm. Daarna begint de race: ik maan haar om rechts te fietsen, stuur haar veelvuldig de stoep op, waarschuw haar voor de snelle fietsers, laat haar wachten bij de oversteek tot ik er ben — zélfs als de aardige mevrouw in de auto haar met een wuivend handje de weg op wil sturen — en ondertussen sjok ik er zelf als een hijgend hondje achteraan. ‘We zijn nog net op tijd, mama’, is de standaard afsluiting. Als mijn dochter in de klas is aangeland, trek ik nog een sprintje: naar het treinstation. Nu kan mijn dag beginnen.

Onderdeel van de reis

Ik merk op dat ik een van de weinige ouders ben die haar kleuter zelf laat fietsen. Of nu gemak, hoge hakken of het verkeer de boosdoeners zijn: hoe we ons gedragen in de openbare ruimte is een weerspiegeling van onze maatschappij.

De columnist

Naam:
Wendy van Kessel

Functie & organisatie:
Stedenbouwkundige, Urhahn

Wendy@urhahn.com

Buiten Gewoon Fietsvriendelijk

Drukke gezinslevens en twee werkende ouders laten weinig ruimte voor trage ochtenden. Om met ze te oefenen op de fiets. Voor omwegen. Voor kinderen die op hun eigen tempo naar school gaan. We voeden onze kinderen op met het idee dat auto’s gevaarlijke monsters zijn en zetten ze daarom maar in het kinderzitje, in de fietskar of, nog erger, op de achterbank van de auto. Uit zorg nemen we kinderen veel uit handen, terwijl juist die kleine zelfstandigheid zoveel doet voor hun zelfvertrouwen.

We moeten in de spiegel kijken. Ja, het is efficiënt om je kind op weg naar je werk af te zetten, maar waarom zou je kind onderdeel van jóuw reis moeten zijn? Ben je als ouder geen onderdeel van hun reis? Tijdswinst en efficiëntie lijken te vaak belangrijker te zijn dan beweging en deelname aan het verkeer. Terwijl geldt: hoe eerder kinderen het zelf onder de knie krijgen, hoe beter ze worden in het verkeer. Dat vraagt wat van onszelf, maar ook van onze omgeving.

Leren fietsen doe je op de stoep

Een duurzame schoolomgeving is meer dan alleen een groen schoolplein. We hebben scholen nodig die over de hekken van hun schoolplein kijken en de discussie met gemeenten durven aan te gaan. Een schoolomgeving die auto’s weert en is ingericht voor voetgangers en fietsers, zal als vanzelf minder autoverkeer aantrekken. Dat voorkomt confrontaties met fietsers en voetgangers en daarmee onveilige situaties. Autovrije routes die reiken tot aan school en breed genoeg zijn zodat snelle fietsers en groepjes scholieren kunnen passeren, zijn stap twee. En dan is er nog de brede stoep: de belangrijkste oefenruimte. Waar de allerkleinsten mogen slingeren, zomaar kunnen afremmen, stil mogen staan, en waar ze veilig kunnen vallen. Leren fietsen doe je op de stoep. Al is het maar omdat je er dan zelf achteraan kunt joggen.

Je vrijheid terug

Ik kreeg deze week een berichtje van de BSO: de inschrijvingen voor de buitenschoolse activiteiten zijn geopend. Op het programma? Een cursus fietsbehendigheid voor kleuters. We kunnen eigenlijk niet, maar ik heb toch getwijfeld, want oefening baart kunst.

En toen kwam het besef: we kunnen ze op het schoolplein, binnen de veilige hekken, voorbereiden op de boze buitenwereld. Maar we zullen onze kinderen toch echt weerbaar moeten maken ín het verkeer.

De oplossing is simpel: vijf minuutjes eerder opstaan en op sneakers naar kantoor. Wat je ervoor terugkrijgt? Kinderen die eerder zelfstandig zijn. En daarmee krijg jij je vrijheid terug.

Naar #BuitenGewoonFijn

Contact opnemen

Neem contact op via het formulier.

+31 6 14 76 12 34

info@innobeweeglab.nl